ایران در عصر امامان

مقطعی را روایت می‌کند که ایران از دوره‌ی باستان به دوره‌ی اسلامی گذر می‌کند و رویدادهای سیصدوپنجاه سالِ نخست دوره‌ی اسلامی را در برمی‌گیرد.
این مقطع، دوره‌ی مهمی در تاریخ ایران و عرب‌ها است.
با ظهور اسلام در شبه‌جزیره‌ی عربستان، عرب‌ها به واسطه‌ی قرآن و کتابت وارد تاریخ شدند.
همچنین، با سقوط ساسانیان، ایران از دوران باستان گذر کرد و گام به‌ دوره‌ی اسلامی گذاشت.
مردم ایران بعد از الحاق به قلمرو اسلامی، استقلال زبانی و فرهنگی‌شان را حفظ کردند و مانند دیگر سرزمین‌ها، از جمله مصر، در زبان و فرهنگ رسمی عرب‌ها حل نشدند.
آن‌ها افزون بر انتقال دانش و راه‌اندازی نهضت ترجمه‌ی علوم از فارسی و یونانی به عربی، در انتقال خلافت از امویان به عباسیان و ایرانی‌سازی آن نقش چشمگیری داشتند.
در ابتدای سده‌ی سوم هجری، ایرانی‌ها نخستین مردمانی لقب گرفتند که عَلَم خودمختاری و استقلال از خلافت را برافراشتند.
تاریخ‌نگاران درباره‌ی این دوره، نظرات مختلفی دارند. برخی آن را سال‌های سرخوردگی و سکوت ایرانیان می‌دانند و برخی دیگر، سال‌های پرهیاهوی جنبش‌های فکری، عقیدتی و خیزش‌های گوناگون.

نویسنده : احسان ناظم بکایی
ناشر : سایان
تعداد صفحات : ۲۹۶
قطع : رحلی